ជម្លោះព្រំដែនកម្ពុជា–ថៃ និងការបិទច្រកព្រំដែនផ្លូវគោក បន្តប៉ះពាល់ដល់ការដឹកជញ្ជូនទំនិញ និងការធ្វើដំណើររបស់ប្រជាជនរវាងប្រទេសទាំងពីរ។ ការរាំងស្ទះពាណិជ្ជកម្មនេះមិនត្រឹមតែប៉ះពាល់ដល់ទំនាក់ទំនងសេដ្ឋកិច្ចទ្វេភាគីប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបង្កសម្ពាធជាក់ស្ដែងដល់អាជីវករ កសិករ និងគ្រួសារពលករនៅតាមព្រំដែនកម្ពុជាផងដែរ។
សម្រាប់អាជីវករកសិផលដែលពឹងផ្អែកលើទីផ្សារឆ្លងដែន ការរឹតត្បិតនៅច្រកព្រំដែនមានន័យថា បណ្ដាញដឹកជញ្ជូន និងលក់ទំនិញត្រូវបានកាត់បន្ថយ។ អ្នកប្រកបរបរដឹកជញ្ជូន លក់រាយ និងសេវាកម្ម ក៏ប្រឈមនឹងការថយចុះអតិថិជន និងប្រាក់ចំណូល។ ពលករកម្ពុជាមួយចំនួនដែលវិលត្រឡប់ពីថៃ ក៏ត្រូវស្វែងរកការងារថ្មី ដែលធ្វើឱ្យប្រាក់ផ្ញើទៅគ្រួសារ និងទីផ្សារការងារក្នុងមូលដ្ឋានរងសម្ពាធ។
តាមសេចក្ដីរាយការណ៍ ទំហំពាណិជ្ជកម្មទ្វេភាគីកម្ពុជា–ថៃ ក្នុងរយៈពេល៩ខែដំបូងនៃឆ្នាំនេះ បានធ្លាក់ចុះជិត៣០ភាគរយ បើធៀបនឹងរយៈពេលដូចគ្នាកាលពីឆ្នាំមុន។ ការវាយតម្លៃផលប៉ះពាល់សេដ្ឋកិច្ចនិងសង្គមរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិក៏បានបង្ហាញថា ជម្លោះព្រំដែនបានប៉ះពាល់ដល់ការងារ ប្រាក់ចំណូលគ្រួសារ និងសេវាសាធារណៈ ដោយផលប៉ះពាល់បានរីកពីវិស័យពាណិជ្ជកម្មទៅដល់ជីវភាពប្រចាំថ្ងៃរបស់ប្រជាជន។
នៅក្នុងកិច្ចសន្ទនាក្រៅផ្លូវការ (Track II) ចិន–កម្ពុជា–ថៃ លើកទី៣ ដែលធ្វើឡើងនៅទីក្រុងសិនជិន អ្នកចូលរួមបានពិភាក្សាអំពីសន្តិសុខព្រំដែន ការស្ដារពាណិជ្ជកម្ម និងជីវភាពរបស់ប្រជាជន។ ក្រុមការងារសេដ្ឋកិច្ចនិងជីវភាពប្រជាជនបានស្នើឱ្យសិក្សាលទ្ធភាពបើកច្រកព្រំដែនឡើងវិញជាបណ្ដើរៗ ដើម្បីបង្កើតលក្ខខណ្ឌសម្រាប់ស្ដារការធ្វើពាណិជ្ជកម្ម។
ទោះជាយ៉ាងណា សំណើនេះកើតចេញពីកិច្ចសន្ទនាក្រៅផ្លូវការ មិនមែនជាកិច្ចព្រមព្រៀងផ្លូវការរវាងរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា និងថៃនោះទេ។ ពេលវេលាបើកច្រកព្រំដែនឡើងវិញនៅតែត្រូវរង់ចាំការចរចារវាងភាគីទាំងពីរ។ សម្រាប់ប្រជាជនតាមព្រំដែន ការស្ដារបណ្ដាញពាណិជ្ជកម្ម និងឱកាសការងារដែលមានស្ថិរភាព គឺជាជំហានសំខាន់មួយក្នុងការបន្ធូរបន្ថយសម្ពាធលើជីវភាព។
