អត្ថបទមតិនេះយល់ថា ការឆបោកតាមទូរគមនាគមន៍មិនមែនមានតែកម្ពុជាទេ ប៉ុន្តែជាឧស្សាហកម្មឧក្រិដ្ឋកម្មសកល និងឆ្លងដែន ដោយមានបទល្មើសស្រដៀងគ្នានៅអឺរ៉ុប អាមេរិកខាងជើង អាស៊ីអាគ្នេយ៍ អាហ្វ្រិក និងអាមេរិកខាងត្បូង។ អត្ថបទចាត់ទុកការដាក់ទំនួលខុសត្រូវទាំងអស់លើកម្ពុជាថាមិនយុត្តិធម៌ និងមិនសមហេតុផល។
អត្ថបទយល់ថា រាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាកំពុងប្រឹងប្រែងបង្ក្រាបក្រុមឆបោកដើម្បីការពារមុខមាត់ប្រទេស និងបរិយាកាសវិនិយោគ ប៉ុន្តែភាពស្មុគស្មាញនៃឧក្រិដ្ឋកម្មឆ្លងដែនធ្វើឱ្យប្រទេសតែមួយមិនអាចលុបបំបាត់ទាំងស្រុងបាន។
ខណៈយុទ្ធនាការដែលគេហៅថា «លុបបំបាត់ឱ្យអស់» ជិតដល់ទីបញ្ចប់ ហេតុអ្វីទីតាំងខ្លះនៅតែចាប់ផ្ដើមប្រតិបត្តិការឡើងវិញ?
អត្ថបទផ្ដល់ការពន្យល់ថា៖
ផលចំណេញធំធ្វើឱ្យឫសគល់ពិបាកដកចេញ។ អត្ថបទពិពណ៌នាខ្សែសង្វាក់ពីការជ្រើសរើសមនុស្ស បណ្ដុះបណ្ដាល បច្ចេកទេស លាងលុយ និងទំនាក់ទំនងការពារ ដែលមានអ្នករកប្រាក់បានគ្រប់ដំណាក់កាល។ ដរាបណាមានផលចំណេញ ក៏មានអ្នកហ៊ានចាប់ផ្ដើមឡើងវិញ។ ការកើតឡើងវិញត្រូវបានបកស្រាយថា ជាការប្ដូរពីចំហទៅលាក់កំបាំង និងពីប្រមូលផ្ដុំទៅបែកខ្ញែក។
អត្ថបទថា ការផ្លាស់ទី និងបំបែកក្រុមធ្វើឱ្យការត្រួតពិនិត្យកាន់តែពិបាក។ ជំនួសឱ្យបរិវេណធំៗដែលងាយមើលឃើញ សកម្មភាពអាចក្លាយជាក្រុមតូចៗ រាយប៉ាយ និងលាក់កំបាំង ក្រោមឈ្មោះក្រុមហ៊ុនស្របច្បាប់ផង។ ការបិទបរិវេណមិនមានន័យថាមនុស្សទាំងអស់បាត់ទេ៖ ខ្លះត្រូវផ្លាស់ទី ខ្លះត្រូវបណ្ដាញផ្សេងទទួលយក និងខ្លះជាប់នឹងផលប្រយោជន៍មិនអាចចាកចេញ ដែលក្លាយជាមូលដ្ឋានដំណើរការឡើងវិញ។ អត្ថបទក៏យល់ថា ការអនុវត្តគោលនយោបាយតាមមូលដ្ឋានខុសគ្នា បង្កជាការប្រឈមយូរអង្វែងរវាងការបង្ក្រាប និងការគេចវេះ។
អត្ថបទយល់បន្ថែមថា ដរាបណាមានជនរងគ្រោះដែលអាចត្រូវបោក និងប្រាក់ដែលអាចលួចបាន ទីផ្សារឧក្រិដ្ឋកម្មមិនបាត់ដោយខ្លួនឯងទេ។ ការកាត់បន្ថយការផ្គត់ផ្គង់អាចបន្ថយទំហំ ប៉ុន្តែការបិទទីតាំងនៅកម្ពុជាតែមួយមិនអាចដោះស្រាយខ្សែសង្វាក់ឆ្លងដែនដល់ឫសគល់បាន។ កិច្ចសហការសកល ការចែករំលែកព័ត៌មាន និងការប្រុងប្រយ័ត្នរបស់ប្រជាពលរដ្ឋជាវិធីសំខាន់។
អត្ថបទអំពាវនាវឱ្យសាធារណជនការពារខ្លួនឯងផង ក្រៅពីការរិះគន់ថាបង្ក្រាបមិនអស់ ដោយកុំចូលរួមខ្សែសង្វាក់ឧក្រិដ្ឋកម្ម កុំធ្លាក់ក្នុងអន្ទាក់ និងបង្កើនការប្រុងប្រយ័ត្ន។
អត្ថបទបញ្ចប់ដោយពិពណ៌នាការប្រឆាំងការឆបោកថាជាការប្រយុទ្ធយូរអង្វែង ដែលត្រូវទទួលស្គាល់ភាពឆ្លងដែន ភាពស្មុគស្មាញ និងទំនួលខុសត្រូវរួមរបស់ប្រទេសនានា។
